Prawdziwe espresso

Podstawowym napojem gorącym we Włoszech jest malutka (max 25ml) bardzo aromatyczna kawa włoska - słynne espresso.
Z espresso wywodzi się między innymi cappuccino, late machiatto itd.
Sposób przyrządzania kawy podobnej do espresso był już znany w starożytnym Rzymie.
Prawdziwe espresso pochodzi jednak z południowych Włoch i jest pod tą nazwa znane od 1930 roku. Jego nazwa nie pochodzi od słowa exprimare (ciśnienie) ani od słowa express lecz od słowa espressivo - którym określa się potrawy bądź napoje przyrządzane na specjalne życzenie klienta.
Espresso jest najbardziej znaną formą kawy na południu europy szczególnie we Włoszech i Hiszpanii. Nie należy się dziwić gdy w tych krajach po poproszeniu o kawę, kelner przyniesie espresso.
Espresso jest tradycyjnie pite tylko rankiem i przed obiadem.

Jak powstaje:
Mała ilość wody jest pod dużym ciśnieniem przepuszczana przez mocną i drobno mieloną kawę. Espresso dobrze wykonane ma zawsze na powierzchni piankę powstałą z kawy tzw. "Crema" koloru brązowego lub orzechowego.
Espresso jest podawane w małych filiżaneczkach o max. pojemności 40ml niekiedy z szklanką wody do przepłukania ust.

Kawa:
Najlepsza jest suszona i mocno palona kawa arabska (tzw. 100% arabica), cechująca się bardzo intensywnym aromatem przy zmniejszonej zawartości kwasu roślinnego. Bardzo dobra jest także kawa mieszana (tzw. 60% arabica i 40% robusta).
W porównaniu do zwykłej kawy domowej, kawa espresso jest dużo dłużej palona i ma ciemniejszy kolor - prawie czarny. Aczkolwiek im dłużej kawa jest palona tym bardziej traci swój aromat. Dlatego technika palenia kawy espresso jest bardzo skomplikowana i nie wiele palarni kawy się tym trudni. Odpowiednio palona kawa musi być szczelnie zapakowana - gdyż powietrze powoduje bardzo szybką utratę aromatu.
Kawa ta jest następnie bardzo drobno mielona, dużo drobniej niż zwykła kawa. Wszystkie te zabiegi są tylko i wyłącznie wykonywane w celu zmniejszenia zawartości kwasu roślinnego (kwas roślinny - poddany dużemu ciśnieniu odłącza się od kawy i powoduje jej zakwaszenie).

Nawet jeśli na opakowaniu widnieje napis "espresso" to nie każda kawa się nadaje.

Z czego jest najlepsze:

Espresso potrzebuje dużego ciśnienia aby mogło powstać. Minimalne ciśnienie to 2,5 Bara maksymalne to 13,2 Bara (idealne to7,5 do 9 Bara).
Poprzez przepuszczenie wody pod takim dużym ciśnieniem woda zabiera cały aromat z przemielonej kawy. Jako że cały proces odbywa się niezwykle szybko, kofeina zawarta wewnątrz kawy nie ma wystarczająco czasu by się w całości z gorącą wodą związać. Przez to espresso ma proporcjonalnie do ilości kawy dużo mniej kofeiny niż n.p.:zwykła kawa (a już na pewno dużo mniej niż typowa dla Polski kawa parzona). Tym samym espresso nadaje się także dla ludzi z wrażliwszym żołądkiem.

Tradycyjnie na Sycylii jest do tego wykorzystywany czajniczek do espresso (zdjęcie po prawej). Aczkolwiek w nim uzyskane ciśnienie to max. 1,5 Bara i jest trochę za niskie na otrzymanie pełnego aromatu kawy. W południowych rejonach Włoch wykorzystuje się w barach i restauracjach ręczne maszyny do espresso (maszyna podgrzewa wodę a obsługujący ją „maszynista” wieszając się na dźwigni w pocie czoła przepuszcza wodę przez kawę – jest to bardzo ciekawe widowisko-aczkolwiek kawa nie zawsze się udaje:-)
Również bardzo dobre są wszelkie maszyny półautomatyczne z tzw. łyżkami na kawę – taka jak u nas – z tych maszyn udaje się najlepsze espresso. Wszelkie automaty gdzie wystarczy tylko nacisnąć na guzik a one robią resztę są co prawda praktyczne ale poprzez samą formę konstrukcji (z tylko jedną komorą podgrzewającą i równocześnie ciśnieniową, oraz jednym obiegiem wody) same się deklasują do formatu "czajniczka". Dużym problemem w automatach są także młynki zawarte w tych maszynach które kawę mielą w bardzo gruboziarnisty sposób (miłym wyjątkiem są maszyny firmy JURA – z nich espresso smakuje dobrze).

Wieczór z Kubanką

Zapraszamy na niezapomniany,gorący wieczór z piękną kubańską dziewczyną... podczas którego poznacie wszystkie kubańskie tajemnice cygar.
Wyjaśnimy Państwu wszystko od otwarcia cygara, poprzez sposoby degustacji do rozróżniania gatunków cygar (region,metoda produkcji.
Całości towarzyszyć będzie degustacja cygar i cygaretek.
A nasz piękna Kubanka, pokarze jak na gorącym udzie skręca się najlepsze cygara.

kontakt:

Iwona Andruszkiewicz
Dział Obsługi Loży Dżentelmenów
tel. 796 46 35 35
dzentelmen@brzart.pl

Polski miód pitny

Dwójniak Koronny firmy Jaros

Typowy dwójniak produkowany w równych częściach z miodu i wody z domieszką specyficznych typowo polskich ziół polnych. Produkowany głównie z miodów ciemnych jesiennych. Leżakuje ponad 5 lat. Zawartość alkoholu około 15%.

Odznacza się świeżością oraz tak typową dla polskich miodów głębią aromatów i aksamitną gładkością.

Zdobył liczne medale m. in.:

* złoty medal na X Jubileuszowym Konkursie Win i Miodów Pitnych Toruń ‘2001 zorganizowanym przez Krajową Radę Winiarstwa i Miodosytnictwa.
* brązowy medal Międzynarodowego Festiwalu Miodów Pitnych Boulder (Co) 2004
* złoty medal Międzynarodowego Konkursu Miodów Pitnych MAZER CUP Boulder (Co) 2009

Życzymy smacznego

5 prostych, dobrych rad

Każdy mężczyzna zapewne chciałby czasem zaimponować swojej kobiecie lub pokazać się od swej najlepsze strony, dopiero poznanej pani. Nie da się ukryć, że nie ma takiej dziedziny życia, w której nie uczestniczyłaby płeć piękna. Dlatego też, przysługują im przywileje, o których powinni pamiętać wszyscy mężczyźni, jeśli chcą uchodzić za dżentelmenów. Poniżej kilka sytuacji, w których panowie szczególnie powinni okazywać kobietom należne im względy:

Współczesny dżentelmen powinien charakteryzować się uprzejmym i dobrym zachowaniem

W życiu codziennym

Jak najprościej pokazać kobiecie, że dobre maniery to jedna z waszych zalet? Oczywiście, że przepuszczając ją, jako pierwszą, w drzwiach czy ustępując jej miejsca siedzącego. W obecności kobiety, mężczyzna powinien otworzyć drzwi, w razie konieczności przytrzymać je i przepuścić ją, tak aby weszła jako pierwsza. W przypadku ustępowania miejsca siedzącego rola mężczyzny sprowadza się do wstania i zaproponowania stojącej damie, czy nie ma ochoty spocząć.

Dżentelmen nie posługuje się ulicznym slangiem i nie używa wulgarnych słów

W samochodzie

Mężczyzna powinien zaoferować swoją pomocną dłoń kobiecie, zarówno podczas wsiadania, jak i wysiadania z samochodu. Podczas wsiadania wystarczy, że otworzy i przytrzyma drzwi. Przy wysiadaniu natomiast, oprócz otwarcia i przytrzymania drzwi, mężczyzna powinien podać kobiecie rękę, która wesprze ją podczas wysiadania z samochodu.

Mężczyzna zawsze powinien jako pierwszy przedstawić się kobiecie

Na ulicy

Kobieta powinna zawsze iść po prawej stronie mężczyzny, ponieważ prawa ręka uważana jest za silniejszą. W takim ustawieniu, mężczyzna w razie potrzeby może uchronić kobietę przed ewentualnym upadkiem. Warto pamiętać o sytuacjach ekstremalnych, na przykład kiedy pada deszcz. Często zdarza się, że jadące po ulicy samochody bryzgają wodą lub błotem. Wówczas, aby uchronić towarzyszkę przed zmoczeniem czy zachlapaniem, mężczyzna powinien prowadzić kobietę po przeciwnej – do ulicy – stronie chodnika.

Gdy mężczyzna zaprasza kobietę do restauracji lub pubu powinien za nią zapłacić

W restauracji lub kawiarni

Zapraszając kobietę do lokalu, mężczyzna powinien w szczególności pamiętać o zasadach savoir vivre. Wchodząc do lokalu powinien otworzyć kobiecie drzwi i pozwolić jej wejść jako pierwszej. Następnym jego obowiązkiem jest pomoc przy zdjęciu wierzchniego okrycia i oddanie go do szatni. Potem można udać się do stolika. Jeżeli stolik wskazywany jest przez kelnera, to on idzie jako pierwszy, za nim idzie kobieta, a na końcu mężczyzna. W sytuacji, gdy stoliki nie są wskazywane przez obsługę lokalu, mężczyzna idzie jako pierwszy a tuż za nim idzie kobieta.

Prawdziwy dżentelmen używa słów: dzień dobry, proszę, dziękuję, przepraszam ...dzień dobry, proszę, dziękuję, przepraszam

Na schodach

Kiedy znajdziemy się w sytuacji, gdy obydwoje wchodzimy po schodach, kobieta idzie przodem a mężczyzna zaraz za nią. Przy schodzeniu jest odwrotnie - mężczyzna schodzi przed kobietą. Kolejność taka ma swoje praktyczne uzasadnienie. Panowie, idąc za lub przed paniami, mają za zadanie chronić je przed ewentualnym upadkiem.


Za Banzaj.pl

Nowy Blog

Z duma ogłaszamy, że nawiązaliśmy współprace z autorem bloga o podobnej tematyce do naszego.
Obydwa blogi za główny cel stawiają sobie informowanie Państwa o wszystkim co
dżentelmen wiedzieć powinien nie zależnie od płci :)
http://polskidzentelmen.blogspot.com/.

Smaki Szkockich Krain

Jeszcze w XIX wieku destylarnie podzielono na regiony Highlands i Lowlands. Miało to swoje odzwierciedlenie głównie w wysokości podatku płaconego od produkowanej w nich whisky. Umowna granica pomiędzy tymi regionami przebiegała - z grubsza rzecz biorąc - nieco na północ od linii Edynburg-Glasgow. Na północ od niej wyróżnia się jeszcze region Campbeltown, Islay, oraz Speyside. Ze względu na charakterystyczny profil aromatyczno-smakowy, wyodrębnia się również wyspy (poza Islay) jako osobną kategorię.

* Lowlands - to tradycyjnie region, w którym whisky poddawana była potrójnej destylacji (obecnie stosowanej tylko w Auchetnoshan), a wytwarzana tam whisky jest delikatna, lekka, o akcentach kwiatowych. Najbardziej znane destylarnie to Rosebank, Glenkinchie, czy wspomniana już Auchentoshan.

* Highlands - whisky wytwarzana tutaj to whisky pełniejsza, o bogatym kwiatowym aromacie i smaku. W przypadku destylarni usytuowanych na wybrzeżu, w ich produktach znajdziemy akcenty morskie - jodowość, słoność, wodorosty. Najbardziej znane destylarnie to Clynelish/Brora, Edradour, Oban, Dalwhinnie czy Glenmorangie.

* Islay - na tej stosunkowo niewielkiej wyspie w archipelagu Hebrydów Wewnętrznych usytuowane są najbardziej bodaj legendarne destylarnie, słynące z whisky o zdecydowanym, torfowo-jodowo-dymnym aromacie i smaku. Najbardziej znane spośród nich to Port Ellen (niestety, nieczynna i bez widoków na ponowne uruchomienie), Ardbeg, Lagavulin, Bowmore, czy Caol Ila.

* Speyside - region wyodrębniony z Highlands, prawdziwe zagłębie szkockiego przemysłu gorzelniczego, skupiający około połowę szkockich destylarni. Whisky pochodząca stąd jest lekka, o akcentach owocowych. Często przynajmniej jej część dojrzewana jest w beczkach po sherry, co nadaje nieco cięższego, zdecydowanego smaku ostatecznemu produktowi. Wśród najbardziej znanych destylarni ze Speyside wymienić należy Glenfarclas, Glenlivet, Macallan, Glenfiddich, Cragganmore oraz Cardhu.

* Campbeltown - to region bardziej historyczny niż faktyczne skupisko producentów whisky. Niegdyś, na początku XX wieku funkcjonowało tam kilkadziesiąt destylarni, w większości cieszących się doskonałą opinią. Jednak opinię tę wykorzystano do maksymalnego zwiększenia produkcji kosztem jakości. W rezultacie większość destylarni prędzej czy później upadło, uprzednio utraciwszy dobrą reputację. W tej chwili w Campbeltown (na krańcu półwyspu Kintyre) funkcjonuje destylarnia Springbank oraz Glen Scotia. W ostatnich latach uruchomiono również destylarnię Kilkerran (w miejscu dawnej destylarni Glengyle), ale na jej produkty będziemy musieli jeszcze poczekać dobrych parę lat.

* Wyspy - to tak naprawdę sztucznie stworzona kategoria obejmująca destylarnie usytuowane na wyspach innych niż Islay, a mianowicie Mull, Skye, Jura oraz Orkady. Najbardziej znane destylarnie w tej kategorii to Talisker z wyspy Skye, oraz Highland Park z Orkadów.

Za Best of Whisky

Wine & Food Noble Day

26 września 2010 roku odbędzie się w Warszawie pierwsza edycja Wine & Food Noble Day. Organizatorzy - Noble Concierge oraz Centrum Wina - zapowiadają, że będzie to jedyne w Polsce wydarzenie winiarskie na taką skalę. Goście imprezy będą mieli okazję do degustacji ponad 300 gatunków win!
Dzień wcześniej odbędzie się, już po raz trzeci, Wine & Food Noble Night. Będzie dla gości okazja do skosztowania i ocenienia potraw przygotowanych przez szefów kuchni kilkunastu lokali z całej Polski

Zapraszamy